ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ

Τακτοποίηση και ατιμωρησία

authaireta

 

«Παράταση δύο χρόνων, ως το 2018, στην τακτοποίηση των αυθαιρέτων κτισμάτων και μείωση των προστίμων», έλεγε στις ειδήσεις του ο ρ/σ «Στο κόκκινο», αναγγέλλοντας την κατάθεση σε διαβούλευση του νέου νομοσχεδίου για τη δόμηση και το δομημένο χώρο.

Η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια σε λέξεις, κι έτσι μπορείς να πεις με λιγότερο φορτισμένες λέξεις τα πράγματα και να χαρακτηρίσεις καταστάσεις. Αλλά για να εξηγούμαστε. Όταν λέμε αυθαίρετο εννοούμε παράνομο. Και ανεξάρτητα του μεγέθους της, η παρανομία είναι η πράξη, η ενέργεια εκείνη, που γίνεται έξω από την κοινωνική συνθήκη, από την κοινωνική ισορροπία. Δηλαδή είναι μια πράξη, μια ενέργεια αντικοινωνική. Για να γίνω ακόμα πιο σαφής, κάποιος με την παράνομη πράξη του στερεί από κάποιους άλλους, από την κοινωνία, από το περιβάλλον, από το οικοσύστημα, από το δημόσιο, κοινόχρηστο χώρο, αυτό που με την παράνομη πράξη απέκτησε. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, αυτό που στερεί, είναι πολύ μεγαλύτερο και πολυτιμότερο από αυτό που απέσπασε.

 

Βέβαια, η αυθαίρετη/παράνομη οικοδομή στη χώρα μας ιστορικά είχε και κάποια χαρακτηριστικά «Ρομπέν των δασών». Οι διαχρονικές αδυναμίες του κράτους να αντιμετωπίσει ζητήματα στέγασης των προσφύγων 1922-1930, των εσωτερικών προσφύγων του εμφυλίου 1946–1950, της οικονομικής ερήμωσης της υπαίθρου και της αστυφιλίας του 1950-1970, οδήγησαν στην κατασκευή παράνομων κτισμάτων για τη στέγαση των ξεριζωμένων. Η ιστορική αυτή διαδρομή έχει δημιουργήσει την κοινωνική και πολιτική ανοχή απέναντι σε αυτή τη μορφή παρανομίας.

 

Αυτά, όμως, είναι ιστορία. Μπορεί το οργανωμένο έγκλημα να κρύβεται πίσω από την ιστορική παράδοση, αλλά αυτή η παράδοση δεν έχει ιστορική συνέχεια. Μια «βουτιά» στους φακέλλους του ενός εκατομμυρίου τακτοποιήσεων του τελευταίου νόμου, από το 2011 μέχρι το 2016, βοηθά να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα.

 

 

Παράνομη ιδιοποίηση δημοσίου χώρου

 

 

Το 70 %, σύμφωνα με αυτά τα στοιχεία, αφορά ακίνητα με άδεια κατασκευής εντός σχεδίου, που εκ κατασκευής είχαν μικρές και μεγαλύτερες αυθαιρεσίες σε βάρος του δημόσιου χώρου. Είκοσι πόντοι πιο έξω μια πόρτα, ένα μπαλκόνι σε κάθε όροφο μιας πολυκατοικίας που έχει εξαντλήσει το συντελεστή δόμησης σημαίνει ιδιοποίηση αρκετών τετραγωνικών μέτρων δημόσιου χώρου σε βάρος της κοινωνίας. Μια παράνομη αλλαγή χρήσης του ακινήτου από κατοικία ή βοηθητικό χώρο σε κατάστημα, πιέζει την κοινωνική συνοχή και ιδιοποιείται το περιβάλλον υποβαθμίζοντας το. Από το υπόλοιπό 30% του ενός εκατομμυρίου τακτοποιήσεων, τη μερίδα του λέοντος κατέχει η εξοχική, δεύτερη κατοικία και τα ακίνητα για επαγγελματικές χρήσεις, εκτοπίζοντας την πρώτη κατοικία, τη λαϊκή κατοικία της αριστερής ρητορικής, σε αμελητέα ποσοστά.

 

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια οργανωμένη ιδιοποίηση δημόσιου χώρου από το χρηματομεσιτικό και κατασκευαστικό κεφάλαιο. Πάντοτε ο δημόσιος χώρος, ο κοινωνικός χώρος, τα κοινά αγαθά, ο συλλογικός χώρος των ασθενέστερων κοινωνικών και οικονομικών τάξεων ήταν, και είναι, ο στόχος του όποιου κεφαλαίου και η Αριστερά διαχρονικά αγωνίζεται για την υπεράσπιση αυτού του δημόσιου χώρου και της χρήσης του, ως συλλογικό αγαθό από το λαό.

 

Γι' αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ, τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά κινήματα βρέθηκαν απέναντι από τους νόμους τακτοποίησης των αυθαιρέτων επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ/ΝΔ (2011 έως 2014), που δίνουν άφεση αμαρτιών σε όλους και οριζόντια τακτοποιεί χωρίς κοινωνικά, και σε αρκετές περιπτώσεις περιβαλλοντικά, κριτήρια, και σίγουρα χωρίς ελέγχους, τα πάντα και τους πάντες. Από το ένα εκατομμύριο δηλώσεις δεν έχει ελεγχθεί καμιά (ο νόμος προέβλεπε δειγματοληπτικούς ελέγχους) και όσο περνά ο χρόνος και ασκούνται εμπράγματα δικαιώματα επί των «τακτοποιημένων» ακινήτων, ο έλεγχος γίνεται δυσχερής. Ούτε έχουν απενταχθεί από τη διοίκηση αυτά τα λίγα παράνομα ακίνητα, που την τακτοποίηση τους το Συμβούλιο της Επικρατείας θεώρησε αντισυνταγματική τον Νοέμβρη του 2014. Όσο, όμως, η διοίκηση δεν ασκεί ούτε αυτούς τους ελέγχους, εμπεδώνεται η αίσθηση παντοδυναμίας και άρα ατιμωρησίας στο οργανωμένο έγκλημα και η νέα γενιά αυθαιρέτων/παράνομων κτισμάτων είναι ήδη στους σχεδιασμούς.

 

 

Αίσθημα ατιμωρησίας

 

 

Η παράταση, λοιπόν, για ακόμα δυο χρόνια της «τακτοποίησης» των αυθαιρέτων/παρανόμων κτισμάτων, με μείωση των προστίμων, δεν δίνει διέξοδο. Αντίθετα, η συνύπαρξη αυτών των διατάξεων μαζί με τις υπόλοιπες διατάξεις για το δομημένο περιβάλλον και τη δόμηση, που κινούνται προς ριζοσπαστική κατεύθυνση, προσπαθώντας να διορθώσουν παθογένειες δεκαετιών, ακυρώνουν την πολύ θετική προσπάθεια.

 

Σαφώς και υπάρχουν παράνομα κτίσματα που πληρούν τα κοινωνικά κριτήρια και η αριστερή μεροληψία υπέρ των αδυνάτων επιβάλλει την τακτοποίηση/νομιμοποίηση τους. Αλλά αυτό πρέπει να γίνει στοχευμένα, ανά περιοχή, με σαφή διαχωρισμό στα εκτός και εντός σχεδίου, με διαχωρισμό αν η τακτοποίηση αφορά χρήση κατοικίας ή αλλαγή χρήσης από κατοικία σε επαγγελματικό χώρο, κι όχι με οριζόντια ρύθμιση.

 

Το μοντέλο-φούσκα της ανάπτυξης με ατμομηχανή την οικοδομή έσκασε με πάταγο, συμβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό στην πολυσύνθετη κρίση που βιώνουμε. Ο λαός το έχει πληρώσει πολύ ακριβά όλο αυτό. Είναι πλέον η στιγμή να σταματήσει η ατιμωρησία, να διαλυθεί το οργανωμένο έγκλημα, να γίνει η κάθαρση και να μπουν οι κανόνες. Μια ματιά στο φάκελο της υπόθεσης Αιξωνής στη Γλυφάδα, όπου μετά από καταγγελίες και δικαστικές έρευνες πολλών ετών, η δικαιοσύνη -το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων- επέβαλε σε πρώτο βαθμό βαρύτατες ποινές, ισοβίων και πολυετών καθείρξεων σε 21 κατηγορούμενους, μεταξύ των οποίων και σε επιφανή πολιτικά στελέχη της Δεξιάς, για την καταπάτηση μεγάλης δημόσιας αναδασωτέας έκτασης στην Αιξωνή Γλυφάδας, που πλέον έχει πολεοδομηθεί, το επιβάλει.

 

Αν αυτό δεν το κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα το κάνει κανείς.

Μπάμπης Μπιλίνης
ΓΙΑ ΤΗΝ 
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, 
ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ

Copyright © 2022 - All rights reserved

 | 

Developed by © Jetnet